29 Ara 2017

Adı Ameliyat

  Göğsümde nefesim sıkışıyor , karnıma ağrılar giriyor.Bu heyecan çok başka anlatamam.Adı heyecan mı hoş onu da bilmiyorum.

  18 aralıkta ameliyat olacaktı Batu , hastalanınca ertelendi. İyileşince aradık Figen hocamızı.2 ocak salı gününe ameliyat dedi.Şimdi hazırlık var.Önce yolculuk sonra ameliyat.

  Hep tecrübelisin tesellisi var kulaklarımda.İyi de bilmek te kötü değil mi.Neler yaşayacağını biliyorsun.Biliyorum hastaneye girdikten sonra gerisi peş peşe geliyor ve herşeyin üstesinden geliyorsun.Ama evlat işte.Aşı olsa için gidiyor.

  Siz yılbaşı eğlencenizden ayılmamışken biz hastaneye yatış yapacağız.Salı günü de ameliyat inşallah.Sonu iyi olsun yavru Batum sağlığına kavuşsun inşallah.Umarım abisi gibi dayanıklı olur ve çabucak sağlığına kavuşur.

  Aynı heyecanları 7 yıl önce yaşamış bir anne olarak sizden sadece dua istiyorum.Kimin duası kabul olur bilinmez.Nolur oğlum için dua edin.Sağlıkla ameliyat olsun çıksın.Tüm çocuklar sağlığına kavuşsun inşallah.

  Yeni yıl herkese sağlık mutluluk getirsin.Allah bu günlerimizi aratacak başka dertler vermesin.Çocuklar hep sağlıkla gülsün mutlu olsun.
 
  Ameliyat sonrası iyi haberlerle dönmek dileğiyle sevgiyle sağlıkla kalın.......
 
 

19 Ara 2017

Batukuş

  Batu diyecekki abim pırtlasa yazmışsın bana nokta bırakmamışsın.Ona diyicemki valla tuvalete zor gidiyordum nerdeeee oturup blog yazmak !

  Neyse günler günleri kovaladı ve batu 9 aylık bir abi oldu.e artık ondan bahsetme zamanı geldi de geçti bile.

  *üç ay tam bir felaketti.nefes alamayan , uyumayan , yemeyen bir çocukla ve kardeş kıskançlığı yaşayan bir abiyle yapayalnız olmak....bana göre büyük cesaret.batu on günlüktü ankaradan geldik ve kimseyi getirmedik yanımızda.zaten durumu kabullenememişim duygularım karman çorman istemedim kimseyi.

  *Çene cerrahı üç ay pozisyonla deneyelim açılma olmazsa ameliyata alırız demişti.batunun ağzı cidden çok kötüydü.çene hiç yok neredeyse ve geride ,damak yarık ve dil damağın arasına sıkışmış ve geride.genetik tanı konulmadı ama hafif düzey pierre robin olduğu söylendi.en büyük sorunumuz dil.malesef nefes almasını yutkunmasını ve beslenmesine en büyük engel.şimdi yazması ne kadar kolay geliyor oysa.üç ay beklememizin sebebi yeme boşluğunun uygun olması.ama gece gündüz nöbetteydik üç ay.dili soluk borusuna kaçıp tıkıyordu.ne yapacağımı bilmeden hep nöbetteydim.emrah çalışıyor diye ona pek kıyamıyordum.neredeyse bölüştük çocukları.o boraya ben batuya.ama boranın bana düşkünlüğü , doğum için ayrı kalmamız....zordu gerçekten zordu....

  *üç ay boyunca yan yatış ve sürekli emzik egzersizi yaptık.ve Allahın izniyle o dil damağın arasından çıktı çene kendiliğinden gelişti.mucizelere inanmak lazım.

  *üç ay sonunda doğun kilosuna sadece 1 kilo ekleyebildik.çocuk yiyemiyorki.yuttuğunun üç katı hava yutuyor.buda şişkinlik ve gaza sebep oluyor.inanılmaz o gaz da saatlerce uğraş çıkmıyor.fışkırarak kusardı ya unutmuyorum.derken mamayı değiştirelim dedik.neredeyse hepsini denedik.ve hippte kaldık.kilo aldıma derseniz ehh işte derim.böylece o çok bilmiş teyzelerin tezini yıkıp geçiyorum.hani dioyorlar ya mama fosss kilo yaparmış.valla yapmadı ikisine de.....

  *hep büyüdükçe herşey daha düzene girecek diye bekledim.ama hergün öyle bir telaş öyle bir koşturma.sanırım iki çocuklu hayat böyle birşey.bu arada ben çalışmıyorum refakatçi raporum var.zavallı borada bilmiyorduk böyle bir hakkımz olduğunu.üstelik oğlumun şansına tayinim nihayet merkez okula çıktı.

  *derken batu ayağını ağzına almaya, yatmaya dönmeye başladı.herşey normalinde.tek sıkıntı beslenmek.veeee abi hastalandı ona geçti bişeyler sekteye uğradı.

  *bence çok şey istemişim borada yaşayamadıklarımı yaşayayım diye.yaavvv tıpkı bora aynı boraa.hatta inat bir şekilde bu sefer.emmedi , emeklemedi ,uyumadı , gazlıydı.....

  *5. ayı bitirdim ek gıda için bu sefer.yutkunma sorunu daha farklı boraya göre.herşeyi blendrdan geçirerek tabiki.ve tabiki abisi gibi yoğurt yemedi.meyve çorba derken şimdi gündüz hiç mama yemiyor.sadece gece mama var.

  *geceler zaten kabus.zırt mamaya kalkıyor bırt gaza uyanıyor.yok annem benim bebeler uykuyu sevmiyor.gündüz desen gündüz de yok.saatinden bahsedersek yine akşam 21-22 gibi yatıyor sabah kalkış 6.30 ilk uyku 10:30 ikincisi 14 gibi.tabi bunlar düzenli değil.genel ortalamalar ...

  *şu an batuşko 9 aylık.7. ayada kontrole gittik.figen teyzesi çok beğendi gelişimini.18 aralık için ameliyat günü verdi.veeeee batu hastalandı tabiki ameliyat ertelendi.ben yıkıldım geçti.

  *oyuncak sevmiyor.abisi gibi kitap delisi.zaten heerşey abiden kalma.ikinciler gariban oluyo valla.çocuğa hediye bile gelse götürüp abiye alıyoruz.ne de olsa ona kalacak.

  *fır fır dönen çocuk hastalandı yüz üstünden nefret eder oldu.7.aydan beri kendiniyürüyor sanıyor.ve zavallı ben yürütüp duruyorum.dayanamadım yürüteç aldım bu sefer.biniyor mu hayır !

  *pek sosyal değil.yabancılıyor genelde ama sonra alışıyor.

  *müziğe yatkın sanırım.şarkı söyleyince heme alkış yapıyor.abi piyano başındaysa zaten kendini oraya götüttürüp parmakları uzatıyor.derken kardeş kavgaları başlıyor işte..
 
  *yapabildikleri : baybay , alkış, gelgel ,ceeee , saklambaç , ve yürümek

   bildikleri : anne, baba , abi ,göz , burun ,aydede

 *henüz işaretle göstermeye başlamadı.bakışlar yetiyor.

  *batu nerde deyince hemen kapının arkasına saklanıp ceee yapıyor.
 
  *parkta en çok kaymayı seviyor.

  *çıplaklık en sevdiği giyinmek işkence.

 valla 9 ayın özeti böyle.yorulduk ama değdi.üzüldük ama çok sevdik.satırlarıma son verirkene Mevlananın şu dizelerini yazmak isterim :


  Ayağın kırıldı diye üzülme!
  Allah senden aldığı ayak yerine belki sana kanat verecek.
  Kuyu dibinde kaldım diye üzülme!
 Yusuf kuyudan çıktı da Mısır 'a sultan oldu, 
  Unutma!
  İstediğin birşey; olursa bir hayr
  Olmazsa bin hayr ara....

 

3 Ara 2017

DUYURU


ARA14

DDY Ailelerinin Güçlendirilmesi Toplantısı-1

    
  14 Aralık Perşembe 14:30 - 17:00 arasında
                      Hacettepe Hastanesi, Bölüm 41 dersanesi

 Bu aktivite Hacettepe Üniversitesi-Dudak Damak Yarıkları ve Kraniyomaksillofasyal Şekil Bozuklukları Uygulama ve Araştırma Merkezinin yapacağı bir Faaliyettir.  
Bu toplantıya özellikle DDY bebek bekleyen gebeler -eşleri ve DD li yeni bebek sahibi olan aileler davetlidir. İlgilenen herkes davetlidir. 
Amaç: DDY tanısı ile bebek beklemeye devam eden ve yeni DDY bebeği olan ailelerin konu ile ilgili bilgilendirilmesi ve dolayısıyla geleceğe daha güçlü bakabilmelerinin sağlanmasıdır. 
Toplantı interaktif gerçekleşecektir. 
Katılacakların sayı belirtmeleri salon değişikliği için gereklidir.


Sevgili Figen Özgür hocamızın hazırlamış olduğu bu etkinlik duyurusu için tık.

24 Kas 2017

Öğretmenler Günü

  Tam 7 sene önce saat 13:00 te aldım kucağıma en güzel hediyemi.Bundan mıdır bilmem hediye kabul etmem öğretmenler gününde.En büyük hediyem beni anne yapan BORAmdır.

  Zorlu geçen büyüme serüveninde 7. yaşa geldi Bora.Okula başladı büyüdü artık.Geçen sene başlayacaktı aslında bir sene erteledik.İyi mi yaptık bilmiyorum bu sene herşeyi bilip öğrendiği için sıkılıyor.Zaten hep sıkılıyor artık.Batunun doğumuyla ilgilenemediğimiz için biraz tablet düşkünü oldu.Tablet yoksa sıkılıyor.Şimdi o açığı kapatmaya çalışıyoruz.

  Çok farklı bir çocuk.Aşırı hassas , aşırı duygusal.Empati yeteneği çok güçlü ve olgun.Hani sizin şu özgüven manyağı yaptığınız azmanların rahatlıkla ezebileceği cinsten.Çok üzülüyor.Televizyonda hayvanat bahçesi yada sirk görsün oturup ağlayabilir hayvanlara eziyet ediyorlar diye.
İlk zamanlar bende üzülüp hep şöyle yap böyle yap derdim. Baktım bu onu iyice içine kapanık hale getirdi , şimdi sen doğrusunu bilirsin deyip onu anladığımı gösteriyorum.Bir yere kadar annelik artık yaşayarak öğrenecek.

  Duygusallığın yanında çok zeki bir çocuk.Şu anki müfredata göre belki 4. sınıf seviyesinde. Ülke şartlarında bir işe yaramıyor malesef. Aynı müfredatta adım adım ilerlemek zorunda. Biz sadece bunu geliştirmeye çalışıyoruz.

  Müziğe inanılmaz ilgisi var.Duygusal yapısından genelde romantik şarkıları ve ilginçtir marşları seviyor. Sürekli ıslıkla bir Tuna nehrini , süper babayı yada çok uzaklarda yı çalıp duruyor.Üstelik sevdiği şarkıları birde piyanoda çalmaya çalışıyor.Bu sene piyanonun yanında birde çocuk korosuna gidiyor.

  Yemekle pek arası yok daha doğrusu çok seçici.En sevdiği mantı makarna pilav.Meyve verirsem zorla yer.Kek börek kurabiye şerbetli tatlı hayatta yemez.Önyargılıdır bilmediği şeyi ağzına sürmez.Anlaşma yaptık artık ısrar etmiyorum , ne isterse onu yiyor yada yemiyor.

  Korkuları azalsa bile hala devam ediyor.Mesela sinemaya gitmeye çekiniyor , ani yüksek ses olurda korkar diye.Canı çok tatlıdır .Ufacık bir yara için saatlerce böğürerek ağlar.1aydır dişi sallanıyor aklı çıktı.Baktık alttan diş gelmiş dişçiye götürüp çektirdik.Bize elletmiyordu bile.Bilindik çocukluk korkularınında üstündeydi yaşadıkları.Ama çok yol katetti şimdiki hali mucize benim için.

  İnanılmaz dağınık ve ağırdır.Bir yere gideceksek saatlerce hazırlanmasını bekleriz.Belki de Boraya en sık 'hadi Bora ' diyoruz.Bundan o sıkıldı biz yorulduk.Giyiniyor sanıyoruz bi bakıyoruzki bi oyun kurmuş dalmış gitmiş.Zaten giyindiği eşofman ve üstüne ne bulursa.Pantolon giymekten nefret ediyor.Saçını da taramaz.Neymiş düğüne mi gidiyormuş.Uzun lafın kısası aşmış çocuk ya.Biz gibi dış dünyaya yaranmaya çalışmıyor.Hadi ben kabullendim de titizlik abidesi Emrah çok zorlanıyor.İstiyorki kendisi gibi düzenli temiz olsun.Değil işte....

  Batunun doğumunda hep şahit oldu konuştuklarımıza.Kendinin ve kardeşinin durumundan hiç bahsetmedik ona.Üzülür kaldıramaz diye.Biz anlamıyo derken meğer herşeyi kaydetmiş.Geçen batu ne zaman ameliyat olacak dedi.Ameliyatın ne demek olduğunu sordu.Ben ne zaman oldum dedi.Biraz anlattım.Garibim herkesi öyle sanıyor.

  Yazmaya başlamadan önce Borayı anlatacak yüzlerce cümle gelmişti aslında aklıma.Şimdi ise hepsinin sadece geleceğe not olduğunu düşündüm.Yıllar sonra okuyup vayy bora bak sen böyleymişsin demek için.Gerçekten unutuyor insan.İyiki blog yazmışım Batuda çok işime yaradı.

  Benimle varolduğun 7 seneye
  Anne yaptığın bu güne
  Gözlerindeki masumiyete
  Her an yaşadığın o heyecana
  Yaşattığın tüm duygulara şükürler olsun.....

  Ömrün ;
  Senin gibi sevgi dolu ,
  Merhametli ,
  Samimi ,
  Kötülüklerden uzak ,
  Seni herşeyinle seven anlayan , insanlarla dolu olsun.

  İlk göz ağrım kanatsız meleğim.Seni öyle seviyorumki anlatması zor.Ömrün gönlünden daha güzel olsun.Sevgi ve sağlık hep seninle olsun.Nice nice mutlu yaşlara...........
 

 

 

22 Haz 2017

Öğretmen

 Selam ben bir öğretmenim ;

 2003 'te eğitim fakültesinden mezun olan , o zamana kadar herkesin öğretmen olduğu ama bizleri yeterli görmeyip kpss sınavına tabi tuttuğunuz öğretmen;

 Öyle bir sınavki mezuniyetine rağmen atanmak için dersanelere para döktürdüğünüz öğretmen;

  İlk görev yeri olarak eşimin de yanı olan Sarıkamış'ın en uzak köyünde susuz , elektriksiz , yolsuz bıraktığınız öğretmen;

  Tüm imkansızlıklara rağmen sadece okul değil köy için çabalayan devleti temsil eden öğretmen;

  Nice öğrenciye Türkçeyi okuma yazmayı sevgiyi şefkati öğreten öğretmen ;

  Kızları göndermedikleri orta okula köye bayan hoca gelmiş sahip çıkar diye güvendikleri öğretmen ;

  Devam zorunluluğu olan sosyal yardımlaşma öğrenci parası için alnına silah dayanan öğretmen;

  Milyarlar kazandığını düşünüp altı üstü lojmanı onarmasını istediğin köylü için kazıklanması gereken öğretmen;

  Tüm tadilatları nedense sene başında yapıp olan kazalardan sorumlu tuttuğunuz öğretmen ;

  İlçeye banyo yapmak için indiğinde adı öğretmenevi olan yerin tatilcilerle dolu olup kapısını yüzüne kapattığınız öğretmen ;

  Köy arabasının çalışmadığı zamanlarda ölse bile bir önceki köye sekiz kilometre yürümek zorunda olan öğretmen ;

  Seminer döneminde bizleri (malum kalacak yer olmadığından ) köyde kalmaya mahkum edip o dönem silah seslerine maruz bırakıp , aradığımızda biz öğretmenimize gerekirse sahip çıkarız deyip kılınızı kıpırdatmadığınız öğretmen ; 

  Köyde devleti temsil eden seçime sayıma herşeye sürülen öğretmen ,

  Özellikle seçimlerde taraf tuttuğu söylenip horlanan hatta dayak yiyen öğretmen ;

  İlçede kim kimin marketinden alışveriş yaparsa işinin görüldüğü öğretmen ;

 Hiçbir ayırma kayırma yaptırmaksızın Ordu ya kendi puanımla tayinim çıkana kadar 3 yılını köyünde tamamlayan öğretmen ;

  Ayrılırken kendi de dahil tüm köyü arkasında ağlarken bırakan öğretmen ;

 Ordunun bilmem ne beldesinde taşımalı sistemde taşıma şoförlerinin ayağına kadar imza föyünü götürmek zorunda olan öğretmen ;

  Öğlen yemeklerinde bir dünya öğrenciyi yediren koruyan kollayan öğretmen ;

  Nihayet gebe kalıp malesefki çocuğu karnında ölen öğretmen , mecburen aldırması gerektiğinde yanına bir bayan arkadaşa izin istediğinde ' Aslında eşine de izin vermemem lazım da hadi neyse.Başka kimseye izin veremem.Üç sınıftaki çocukların vebali nolacak ?' diye akıl verdiğiniz öğretmen ;

  Hemşerilerinin herşeyine göz yuman müdürün senin iki saniye gecikmenle saatini gösteren öğretmen ;

   Beşinci sınıfa kadar altı öğretmen değiştirip okuma yazma dahi bilmeyen sınıfı ilçe bilgi yarışmasında birinci yapan öğretmen ,
  
  Doğum yaptığında kusurlu doğan oğlunun tedavisi için 5 gün daha rapor alan eşimi bir imza için ankaradan orduya getittirdiğiniz öğretmen ;

  Süt iznimi vermeyip tenefüslerde git gel çocuklar boş kalmasın deyip , fındık toplamaya giden hemşerilerinizi idare ettiğiniz öğretmen , 

 Oğlumun kulağından kan geldiğinde , ankaraya gelmemiz gerektiğinde bulunduğunuz okey masasından daha dinlemeden el işaretiyle onayladığınız öğretmen , 

  En yakın hastanenin iki saat (heyelan yoksa ) uzaklıkta olan ve artık çocuğunu düşünmek zorunda olan öğretmen ,

 En nihayetinde hiç ummadığı anda tayini Zonguldak a çıkan öğretmen ;

 Yanlış anlaşılmasın hala merkezde değilim , ilçesinin köyüne birleştirilmiş sınıflı bir okulda görev yapan öğretmen ;

 Hergün değişen sistemle bir de iki sınıf bir arada uğraşmak zorunda olan öğretmen ;

  Hamile kaldığında milli eğitime gidip köy yoluna gitmese iyi oalcağını söyleyip görevlendirme isteyen ; odadan bir de müdür olarak çıkan öğretmen ;

  Hem iki sınıf , hem müdür , hem imkansızlıklarla uğraşan öğretmen ;

  Tuvaletini bile tutmak zorunda kalan ve gittiğinde de karnı burnunda buzlu yolda düşen öğretmen ;

  Artık iki çocuk annesi olup ikinci bebeğini de kusurlu doğuran öğretmen ;

  Veli tarafından ufacık birşeyde tehdit edilip şikayet edilen öğretmen ;

  Öğretmenini değilde hep veli haklıdır mantığıyla çalışan sistemde hep günü kurtarmaya çalışan öğretmen;

 Öğrenci ile beraber bazı velilerin eğitilmesi gerektiğini düşünen öğretmen;

 Girdiği sınavlar yetmiyormuş gibi birde veli ve öğrenci tarafından değerlendirilmesi beklenen öğretmen ;

Kendini ve eğitimi yaşayamayan milli eğitimin , okul müdürünün , velinin , öğrencinin , servis şoförünün hatta kantin çalışanının  bile beklentisini  karşılamak zorunda bırakılan öğretmen ;

  Hergün değişen sisteme görüş bildirip önemsenmeyen öğretmen ;
  
  Hep bir ümit il içi  yada eş durumu ataması bekleyip hüsrana uğrayan öğretmen ;

  İl içinde birsürü boşluk olmasına rağmen atama ekranında hiçbirini göremeyen öğretmen ;

  İlçe merkezine  saçma görevlendirmelere (ki hamilelik mazeret değil!!! )kadro ayırıp bize anca akıl verdiğiniz öğretmen ;

  İlçe merkezlerini düşük puanlı norm fazlalarını kadrolarıyla atayıp yüksek puanlı bizleri köyde çalışmak zorunda bıraktığınız öğretmen ;

  Yanlış anlaşılmaktan çekinip köyde çalışmaktan gocunmayıp ama hakkıyla bir yere gelmenin artık imkansız olduğunu düşünen öğretmen ;

  Akıl veren yöneticilerin kul hakkıyla iş yapmasının gülünç olduğunu düşünen öğretmen ;

  Eleştirilen , puanlanan , yarıştırılan , dövülen , yazıklar olsun ki öldürülen ama hep yalnız hep bir başına olan öğretmen ;

 Sistemin itibarsızlaştırıp sıradan bir memur olan öğretmen ;

İnadına iki çocuğun yüzü gülsün diye mücadele edecek olan öğretmen ;

Kendi yapamadığı hak arama mevzusunu çocuklarına işletecek öğretmen ;
  
Torpil yapan ve yaptırana sürekli hayrını görmesinler diye dua eden öğretmen ;

evet söylenecek nicesi var ama ;
Ben öğretmenim , ben örneğim , ben çocuk insan yetiştiriyorum.
Ben önemliyim , 
Benim yetiştirdiklerim önemli.
Gelecek önemli.


7 Nis 2017

Yine Yeniden

  Yeni bir başlangıç , yeni bir mücadelenin içindeyiz.Tarih tekerrürden ibarettir derler ya işte öyle.Abisinin adlandırdığı Batu geldi hayatımıza.Abiye kardeş bize evlat olmaya.Benim abide yaşayamadıklarımı yaşatmaya.

  Doğuma kadar hiçbirşeyi bilmiyorduk yine.Hatta yine doğum için aylar öncesi Ankaraya gittim.Çünkü bebek iriymiş , varisler sıkıntılıymış gibi bahanelerle sezeryana hazırlıyordu bulunduğumuz yerdeki doktorlar.Oysa ne bebek iriydi nede varislerim sorun oldu.Çok şükür normal doğumla açtı gözlerini dünyaya Batucuk.Çocuk doktoru önce bebek sağlıklı dedi.Giderken doktorum uyardı abide yarık damak varmış baktınız mı dedi.Oysa ben emindim ayrıntılı ultrasonda sağlıklı olduğu söylenmişti.Doktor dönüp bir daha baktı.Aaa evet damak yarık dedi.O an neler hissetiğimi anlatmaya hiçbir sözcük yetmez.

  Sonra nefesinde sıkıntı var diye oksijen verdiler uzun süre.Beslenme mücadelesi başladı tabi.Hemen sarıldık yine medela habermana.Ağzına bakıyordum her defasında.Ama farklı bişeyler vardı.Dili çok geride ve alt çenesi de öyle.Kimse anlamıyordu.Hemşirelere bile ben öğrettim nasıl beslenebileceğini.Yine tuttuk Figen hanımın yolunu.Ben çok şanslıyım.O kadar anlayışlı anaçki.Durumun Boradan daha kötü olduğunu ,ameliyatın 1-1,5 yaşı bulacağını , yan yatırmamızı , çeneyi geliştirmek için emzik kullanabileceğimizi , 3 ay kucak bebeği olması gerektiğini söyledi.Dudağın genetik olduğunu damağın ilk kez ikinci çocuğa sektiğini gördüğünü söyledi.Biraz toparlanıp genetik araştırma yaptıracağız.Belki artık torunlarımız için.

  Zaten o ara sürekli idrarından kan geliyor.Beslenemediğindenmiş.Tabi heryerde emiyormu , sağıp verin diyen gereksiz inciten kaba saba insanlar sardı birden etrafımı.Taaaki bir akşam Batu tıkanıp nefessiz kalana kadar.İnternette araştırmaya başladım.Karşıma çıkan pierre robin sendromu oldu.Figen hocaya mesaj attık.O da aynı durumdan şüphelendiğini yarın kurula gelmemizi istedi.Gittik çene cerrahı ameliyata gerek olmadığını iyi gözüktüğünü üç ay beklemememizi söyledi.Nefes yolu iyiymiş.Yan yatırıp sürekli kontrol etmeliymişiz.

  İşte böyle yeni maceramız başladı.Kimin kimi teselli ettiğinin belli olmadığı bir karmaşa.Bir taraftan Borayla ilgilenemiyorum , Batuya bakamıyorum , yeni doğum yapmışım kendime bakamıyorum , hem herkes arasın sorsun yanımda olsun istiyorum , hem acımalarından korkup ağlayışlarımı tutamayıp kimseyle konuşamıyorum.

  Eşimin izni 10 gün malum.Zaten o 10 günde çıldırmış velileri yeni öğretmen aramaya koyulmuş.Çocukların 10 gün geri kalması ne demek bizim çocuğumuzun sağlığı yanında.İzin bitince tuttuk evimizin yolunu.Artık dört kişi olarak.

  Olayları anlatması kolay.Ama duyguları resmedemiyor insan.Evet çok ama çok üzüldüm fakat boradaki gibi bırakmadım kendimi.Öyle bir şansım yoktu.İki çocuklu bir annenin buna hakkı yoktu.Şimdi oturmuş aldığım dersleri düşünüyorum.Öyle değil mi hayat herşey bir ders bir sınav.İnşallah bu sınavın altından kalkacağız.

   Biliyorum ki artık insan çok aciz çaresiz.Sadece dua değiştiriyor hayatı,
   Biliyorum beterin beteri var,
   Biliyorum buna da şükür,
   Biliyorum insanın dayanamayacağı alışamayacağı hiç bişey yok,
   Biliyorum zaman herşeyin ilacı,
   Biliyorum dermansız dert değil,
   Biliyorum ateşin düştüğü yeri yaktığını,
   Biliyorum sağlıklı evladın en büyük nimet olduğunu,
   Biliyorum iş evlatsa herşeyin daha zor yada daha kolay olduğunu,
   Biliyorum tecrübeli olduğumu,
   Biliyorum insanlardan beklemenin gereksiz olduğunu,
   Biliyorum herşeyi sorun etmenin yersiz olduğunu,
   Biliyorum yaşadıkça bitmeyeceğini,
   Biliyorum onca şeyi bilmenin bile bilmemek olduğunu.....

  İşte böyle.Uzun zamandır mesajlar geliyordu neden yazmıyorsun diye.Meğer ben dertlenince yazıyormuşum.Şimdi blogtan tanıdıklarım arayıp yol gösterip destek oluyorlar.Hayat nelere gebe daha bilinmez.Şimdi eğer bu satırları okuyorsanız ; uyumayana değil uyuyamayana ; yemeyene değil yiyemeyene , görmeyene değil göremeyene ; duymayana değil duyamayana üzülün.Herşey dert etmeyin , büyütmeyin.Unutmayın beterin beteri var.

  ve eğer aklınızın ucundan geçersem Batunun ve tüm şifa bekleyen bebekler için bir dua edin.

  sevgiylee.....Allah'a emanet.....
 
 
 
 
 

26 Ara 2015

Kendime Münhasır

  Efendim bugün  benim doğum günüm.Soğuk bir kış günü doğurmuş anacım beni.Sivas'ın o eski soğuklarında hastaneye ne zorluklarla gitmiş bilemem.Tabi o zamanlar öyle şimdiki gibi yok kapı süsü , yok lohusa pijaması,yok bebek şekeri falan yokmuş.Eline aldınmı bir çanta hooop hastane yoluna.Zaten kendisi hemşire olduğundan ve benden önce iki çocuk daha doğurduğundan tecrübelidir sanırım.

  Evet bir yuvanın en küçük çocuğuyum.Bir ablaya ve bir abiye sahibim.Çocukluğumuz Sivas'ın bir ilçesinde geçti.Kalabalıktık ama çok mutluyduk.Tüm meyveleri dalında yerdik.Sabahtan akşama kadar sokaklardaydık.Annemiz bizimle dışarı gelip başımızı beklemez hiç merak etmezdi bile.Yeme içme derdimiz yoktu.Elimize ekmek arası birşeyler alıp oyuna devam ederdik.Susayınca birinci kattaki komşudan ister , tuvaletimiz gelince yine o komşunun balkonunun altına gizlice yapardık.Hasta olmazdık üstelik , hastane doktor nedir bilmezdik.Her hastalığın annece bir çözümü vardı.Kışın okula yazın Kuran kursuna giderdik.Hiç öğrenemezdim.Altındaki Türkçeleri ezberler giderdim.Birgün hoca eve gidene kadar başınızı açmayın demişti , küsüp devam etmemiştim.Okul desen 5 sınıfta kaç öğretmen değiştirdim hatırlamıyorum.Unutmadığım kaymakamın eşi evde oturmaktan sıkılmış ve öğretmenlik yapmak istemiş.Bizim sınıfı ikiye bölmüşlerdi ve ben tabiki kaymakamın eşinin sınıfına düşmüştüm.İstemediğim için sınıfımdan çıkmadım.Müdür beni bağıra çağıra almıştı diğer sınıfa.

  Küçük yer iyiydi güvenliydi de hiyerarşisi fenaydı.Anlamazdık çocuktuk.Ama büyükler biz anlayalım diye halden hale girerlerdi.Müdürün kızı ablamla tartışınca babamı sürmüştü kendisi çook uzaklara.Babam hırsız biz hırsız çocuğu olmuştuk birden.Özür dile dedi babama affedeyim , o da ben özür dilenecek birşey yapmadım dedi ve Münir Özkul kıvamında film başladı.Babam sürgüne giderken biz lojmandan atılmış çoktan peşimizden hırsızın çocuğu diye bağıranlara göz yummak zorunda kalmıştık.Güya babam kuruma gelen bir tanker benzini zimmetine geçirmiş.Bunlar yaşanırken abim Ankara'da okumakta , ablam lise sonda ben ise ergenliğin doruğundaydım.Apar topar istifa edip Ankara'ya yerleşmeye karar vermişti bizimkiler.Tüm hayatımı arkamda bırakmıştım.Başka bir yerde nasıl yaşanır bilmiyorumki.Arkadaşlarım, çocukluğum , evim , nefesim ,herşeyim.....

  Ankarada kooperatif olan evimiz bitmemişti.Annemler soğukta kalmaya razı oldu ancak ben daha orta sondaydım.Evimizin yakınlarında okul yoktu , uzaklara gidecek ulaşım aracı da.Tek akrabamız olan teyzem ise kabul etmemişti beni.Mecburen Karabük'e başka akrabamızın yanına gittik ablamla.O dersaneye gidecekti ben okula.(Biz okuyabilmek için nelerle mücadele etmişiz de şimdiki neslin herşey elindeyken çaba göstermemesi beni öyle üzüyorki.)O sene iki kere mide kanaması geçirdim , sinirlerim yıpranmıştı.Ama ben hala çocuktum.

  En kötüsü liseye alışmak oldu.Ankara'da başladım liseye.Yine evimizin yakınlarında okul olmadığından Anıttepe Lisesine yazdırmış babam beni.Bir de servis bulmuş üstelik.Aman Allahım kısacık etekler , içilen sigaralar , öğretmenlerle münakaşalar , garip guruplaşmalar çeteler....Şok olmuştum , çok ağlamıştım.Gel görki alıştık yine mecburen.Düzene uymadık ama kendimizi korumasını bildik.Biz herşeyi ailemizi mutlu etmek için yaptık.Onları üzmemek için hep sustuk , hep mutluyu oynadık.İçimizde kopanları hissettiler mi bilmem.Ama herkes gemiyi kurtarmanın , bir arada olmanın yeterli olduğunu düşünmekteydi.O zamanlar hiç birşey psikolojiye bağlanmaz , kadere razı olunurduk.Öyle gördük.En kötü anda bile şükrettik sustuk.Hakkımızı aramayı değil razı olmayı öğrendik.Aman kızım sen alttan al , aman kimseye bulaşma , iyilik sende kalsın , sen özür dile , sen merhametli ol....Hep başkalarını mutlu etmek için kendimizi feda ettik.Kendimizi savunan sözcükleri seçerken bile kibarlığımızdan ödün vermedik.Hep anlayan , paylaşan , seven ,sayan olduk.Kimini çok sevdik , kimi bizi sevdi.Kimi pısırık dedi , kimi enayi.Oysa biz yaşarken tanımayı öğrendik.Biz kendimiz düşüp , kendimiz kalktık.Kimse öğretmedi bize kalkmayı.Biz artık bir görüşte , iki cümlede derler ya insanın ciğerini okuduk.Kırılmasın diye yüzüne söylemedik eksiklerini yada ondan üstün olduğumuzu.Övünmeyi bilmedik hep mütevazi olduk.Herşeyi hep bildik ama sustuk işte.Çünkü karşımızdakiler bizi anlamayacak kadar bencildi.

  Üniversite yıllarımı ise Kırıkkalede geçirdim.Hiç hesapta yokken açıkta kalmamak için yazmıştım öğretmenliği , o da oldu işte.Oraya çok zor alıştım ve hiç sevmedim gidip Kırıkkale'li biriyle evlendim.Herkesin bir sevgilisi , bir hayat arkadaşı olmuştu neredeyse.Okulun bitmesine doğru bir Emrah kalmıştı bir ben.Biz de birbirimize tutunduk.İki yaralı yürek.İki sevmeyi sevilmeyi bilmeyen tür.O gün tuttuk birbirimizi hiç bırakmadık.

   Evlendik , İş hayatına atıldık.Önce Sarıkamışın bir dağ köyünde yoklukla mücadele ettik.Su yok , elektirik yok , telefon yok , kazandığın parayı harcayacak yer yok , yol yok...Bir o var bir ben.Ama öyle sevdikki hiç birşeyi sıkıntı etmedik.Görmedik hatta.İyice büyüdük orda sevgimizle beraber.Üç yıl sonra geldik Ordu 'ya.İşte orda olabileceğim en güzel şeyi oldum.Anne oldum.Borakuşu girdi hayatımıza.Tam olduk , biz olduk.Bora için olan mücadelemiz benim için en yorucusuydu sanırım.Ama biz onu da aştık.Sonra dedikki sağlıktan öte varlık yokmuş hayatta.

   Şimdi ise Ereğlideyiz.Kademeli olarak büyüdü yaşadığımız yerler.Yerler mekanlar büyüdü ama insanlar küçüldü bu sefer.Kalabalıklar içinde yalnızlıklar arttı.Menfaat herşeyin önüne geçti.Tıkandı insanlığa çıkan bütün yollar.Ben dili başladı, sevgi zaten yoktu , saygı da bitti.Biz değişmedik yine biz devam ettik serüvene...

   Bu yaşıma altı şehir sığdırdım.Çok arkadaşım oldu hepsini bırakmak zorunda kaldım.Çok insan tanıdım , öğrendiğim öğrettiğim.Çocuk oldum , kardeş oldum , eş oldum , öğretmen oldum , anne oldum ,aile oldum, arkadaş oldum , gelin oldum , yenge oldum ,görümce oldum , hala oldum , yenge oldum , elti oldum ,kuzen oldum , torun oldum ve şimdi de teyze olmaya hazırlanıyorum.Her mutlluluğu yaşadım.İnsanın hayatındaki en önemli seçimini doğru yaptım.En büyük mutlulukları onunla yaşadım.O yanımda oldumu bitti herşey.Bir anda herşeyim oluverdi.Sanki ben hep yarımmışım gibi , o yokken azmışım gibi.Bir evlatla süslendi hayatımız.Biz yaşamadıklarımızı , görmediklerimizi sunmaya çalıştık ona.Hep iyi en iyi olmaya çalıştık.Sonra baktık bizi unutmuşuz hep o olmuşuz.Merkeze Borayı alıp onunla gülmüş , onunla ağlamışız.

   İşte yaş 35.Dante gibi ortasındamıyız ömrün bilemem.Bildiğim hayatın çok kısa olduğu.Bildiğim herşeyin insan için olduğu.Bildiğim iyinin iyi niyetin tükenmez sabrın mükafat olduğu.İstediğim çok birşey yok.Sadece sağlık huzur.Allah sevdiklerime sağlık , huzur ve yetecek geçim versin gerisi sizin olsun.